Benedict Cumberbatch zostaje zbabadookowany. Hmm...
Pomimo zaangażowanej głównej roli Benedicta Cumberbatcha, "The Thing With Feathers" nie jest w stanie oddać sprawiedliwości zdumiewającej powieści Maxa Portera.
Żal to wypatroszenie duszy.
Żal to miłość, która nie ma dokąd pójść.
Żal jest siłą ujawniającą.
Żałoba jest również rzeczą z piórami.
Przełożona na duży ekran adaptacja zadziwiającej debiutanckiej powieści Maxa Portera "Grief Is The Thing With Feathers" przez scenarzystę i reżysera Dylana Southerna przekształca tę fantastyczną, ale głęboko odnoszącą się do straty historię, w jednotematyczną filmową bajkę, którą ratuje jeden z najlepszych występów Benedicta Cumberbatcha.
Głównym bohaterem jest bezimienny ojciec (Cumberbatch) zdruzgotany niespodziewaną śmiercią żony. Najwyraźniej natarczywa (jej?) obecność zaczyna prześladować go w domu, który dzieli z dwoma synami (Richardem i Henrym Boxallami) - pod postacią kruka. Czy grafik traci poczucie rzeczywistości, czy też nieproszony gość naprawdę wkradł się w życie rodziny?
Jeśli podchodzisz do The Thing With Feathers ze zdrowym uznaniem dla materiału źródłowego - i jeśli miałeś szczęście oglądać
Cilliana Murphy'ego w przedstawieniu scenicznym - to kinowe podejście do powieści Portera bardziej frustruje niż zachwyca. Co prawda film trzyma się ściśle podziału na rozdziały (Tata, Chłopcy, Kruk i Demon), ale czegoś tu brakuje.
Dla tych, którzy przychodzą w ciemno, jest wystarczająco dużo do podziwiania, w szczególności zdjęcia Bena Fordesmana zakodowane horrorem i gwiazdorska gra Cumberbatcha. Niezależnie od tego, czy walczy z rozpaczą poprzez tarzanie się, czy też oddaje się tańcowi napędzanemu whisky, Cumberbatchowi udaje się przekonująco przekazać pełen zakres emocjonalny pogrążonego w żałobie ojca, który próbuje utrzymać rodzinę razem i traci zdolność komunikowania się. Sposób, w jaki wypowiada kwestie takie jak "miałeś niesamowitą mamę" z delikatnie łamiącym się głosem, jest po prostu rozdzierający serce.
Niestety, zaangażowany Cumberbatch w roli pogrążonego w żałobie wdowca musi stawić czoła określonym wątkom muzycznym ("In Between Days" The Cure i brudny blues Screamin' Jay Hawkinsa zawsze będą mile widziane, ale tutaj są wykorzystywane zdecydowanie zbyt dosłownie), a także pierzastej bestii, której poświęcono zdecydowanie zbyt dużo czasu na ekranie. Gdyby makabryczne przedstawienie żałoby nie byłoby tak ostentacyjne, film byłby przez to mocniejszy; pod koniec za każdym razem, gdy Corvus pojawia się, modlisz się o obcięcie mu skrzydeł.
Pominę tu wkręt autora recenzji o wersji scenicznej z Cillianem Murphym, bo po co sobie tworzyć jakąś wizję i mieć przed obejrzeniem filmu już jakieś alternatywne wyobrażenie. Można sobie do tego celu przeczytać oryginalną recenzję, w której dalej jest tak:
Dziobaty Babadook mógł być nieunikniony jako postać filmowa, ale lepiej wypadłby jako opętany sobowtór lub bardziej zaćmiony golem. David Thewlis (dubbingujący kruka) spełnia swoje zadanie, wygłaszając złowieszcze kwestie, takie jak „ludzie są niesamowicie nudni, z wyjątkiem żałoby” i „jesteś takim banałem - następny będzie album ze zdjęciami!”. Jednak antropomorficzny kruk, mimo że niezbędny, staje się manifestacją żalu, który nie może wyjść z cienia rzuconego przez Jennifer Kent (reżyserka Babadooka z 2014 r.).
Dodajmy do tego brak czarnego humoru powieści na rzecz uderzania poziomem dźwięku, który mógłby być bardziej crescendo, i do tego jakakolwiek samoświadomość sprawiają, że smutek jest bardziej frustrujący niż przerażający.
Southern wyraźnie zrozumiał koncepcję i intencję, ale przeniesienie jej na duży ekran związało się z listą nieuniknionych konwencji filmowych, które niestety przyćmiły niektóre z najbardziej przejmujących momentów powieści i przekształciły coś wyjątkowego w wymuszoną metaforę.
Jego dzielny wysiłek, szlachetny w intencjach, po prostu nie jest tak głęboki ani radykalny, jaki mógłby - i powinien - być.
W przeciwieństwie do żałoby, łatwiej będzie wyjść poza The Thing With Feathers.
Cóż... Po takiej recenzji z tym większą ciekawością oczekuję na polską premierę filmu. Benedicta w czymś na kształt horroru jeszcze nie było, a zajawkę tańczącego pod wpływem whisky mieliśmy niedawno w "Ericku". Książki Maxa Portera nie znam, nie mogę więc sobie nic za bardzo wyobrażać. Ewentualnie zarys po wypowiedzi Maxa TUTAJ.
A tutaj 30 minutowy fragment audiobooka. I teaser z Berlinale:
